به نام آن كه دركش نيازمند دل است

دوستان عزيز
مسايل سياسي كه نمي شه قاطي مسايل شخصي بشه
تصميم گرفتم مسايل سياسي رو در وبلاگ جداگانه اي ثبت كنم.
.
.
.
"ماه روشن"
اینم آدرسش:

http://maheroshan.parsiblog.com/

منتظرتون هستم

الا بذکرالله تطمئن القُلوب

مولای من! دلتنگی هایم غصه هایم و بغض های نترکیده ام را چگونه بگویم؟!
زبان از گفتن قاصر است.
این روزها شاهد حزن انگیز ترین صحنه ها هستیم
چطور می شود کودکی زیر پاهای حیوانی جنایت کار چون اسراییل له شود و کسی حرفی نزد؟!
آقا جان مگر نه این است که حامی مظلومانی؟! آیا ظلم از این هم فراتر باید رود ؟!
مولای من! ستم دیدگان منتظرت هستند! منتظر جامعه ای که خود وعده داده ای .جامعه ای که عدالت بر آن سایه افکنده باشد نه مشتی شکم پرست و ظالم که جز تامین منافع و منابع صرفا مادی خویش ، به هیچ نمی اندیشند
مهدی موعود ! جامعه رنگی ندارد
صفایش ده...


چه روزها که یک به یک غروب شد نیامدی

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم، نه!

ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی...
 

سبزیم که از نسل بهاران هستیم
پاکیم که از تبار باران هستیم

                                          دور است زما تن به مذلت دادن
                                           ما وارث خون سربداران هستیم

عصر، عصر غربت لاله هاست اینجا دگر کسی از شهیدان نمی گوید. از آنان که تلاطمی هستند در این دنیای سرد و سکوت ،ما بعد از شما هیچ نکرده ایم، چفیه هایتان را به دست فراموشی سپردیم و پلاک هایتان را نخوانده رها کردیم .پلاک هایی که دیروز نشانی از شما بود، امروز گمنام بوده است و کسی دیگر سراغ سربلندی هایتان نمی رود.دیگر کسی نیست که در وصف گل های لاله شاعرانه ترین احساسش را بسراید و بگوید :چرا لاله آنقدر سرخ است ؟چرا شهید محمدرضا حقیقی در قبر خندید؟ چرا وقتی گفتیم یک گردان که همگی سربند «یا حسین» بسته بودند شهید شدند ،کسی تعجب نکرد؟ چرا وقتی گفتند بدنی معبر عبور دیگران از میدان مین شد ،هیچ کس نپرسید به کدامین گناه هفتاد پاسدار را در شهر پاوه سر بریدند؟
بعد از اینکه گفتند پس از پانزده سال پیکر شهیدی را سالم از زیر خاک بیرون آوردند ،کسی تعجب نکرد؟
چرا کسی از حقوق کودکی که در شلمچه شیمیایی شد دفاع نکرد و با نام حقوق بشر حق را پایمال کردند ؟
چرا نمی دانیم شیمیایی چیست و زخم شیمیایی چقدر دردناک است ، شاید ما از تاول های دست هایشان می ترسیم. روزی هم هست که ما شیمیایی می شویم ...
شاید اگر خس خس سینه، لالایی شبانه ما باشد می فهمیم که چطور می شود یک  عمر با درد زیست کسی نمی پرسد چرا خرمشهر را خدا آزاد کرد ؛شهیدان ما هیچ نکرده ایم...
حتی آن ندای یا حسین که ما را به کربلا نزدیک می کرد به گوش نمی رسد.یادتان هست گفتید(( سرخی خونهایمان را به سیاهی چادرهایتان امانت می دهیم)) ؟
اما امانت دارخوبی نبودیم و خونتان را فرش زیر پای رهگذران کردیم.
آن ها نفهمیدند که چطوربسیجیان همپای امامشان جام زهر را نوشیدند و چقدر سخت بود ،دیگر کسی نبود تا قلب رهبر امت را شاد کند!!!
عده ای مصلحت دیدند در مقابل توهین به اسلام و شهید سکوت کنند ولی مصلحت خویش را در خون رقم زدیم ، راست گفتند که بهشت را به بها می دهند و ما عمری است که بهانه بهشت می گیریم ...

وزن زیادی هم ندارد.خیلی راحت به این ور و آن ور می چرخد.می توانی با آن هر کاری بکنی.زبان را می گویم این کوچک پنهان در دهان می تواند دنیایی را به آتش بکشد ،همچنان که در دهان هیتلر جنگ جهانی را به وجود آورد.
راحت می توانی پشت سر رفیقت با همین زبان حسابی حرف های جالب بزنی و در توجیه آن بگویی که من غیبت نمی کنم ،جلو روی خودش هم می گویم.
راحت می توانی با همین زبان یک برچسب محکم بچسبانی روی کسی که دوستش نداری.
برای مثال بگویی که فلانی دستش کج است و آن را اینگونه توجیه کنی که من خودم دیدم از مغازه میوه فروشی یک هندوانه برداشت . اگر نه ،من اهل تهمت و افترا زدن نیستم.
خیلی راحت می توانی به بابا بگویی که من و این کارها ؟!!من چه کار به جیب تو دارم!!
اصلا هزار تومانی از جیبت بر نداشتم .برای پاک کردن خودت پیش بابا هم می توانی قسم دروغ بگویی بعد برای این که خودت را از عذاب وجدان راحت کنی به خودت بگویی من دوتا پانصدتومانی برداشتم هزاری که نبود.
راحت می توانی مار بشوی و به این و آن نیش و کنایه بزنی ،می دانی که زبان می تواند نقش نیش مار را هم بازی کند تنها فرقش با نیش مار این است که نیش آدمی عمیق تر و جانکاه تر از نیش مار است.
می توانی با همین زبان از پدر و مادر و هر کس دیگر تشکر کنی می توانی دوستانت را با همین زبان به اوج برسانی می توانی خوبی دیگران را بر زبان بیاوری.
این دست ماست که چگونه زبانمان را نگه داریم و در چه راهی از آن استفاده کنیم بیا هر روز به پای زبانمان بیفتیم و از آن خواهش کنیم که به راه ناهموار و دشمن ساز هدایت نشود بیا به زبانمان بگوییم که حواسش را جمع کند چون به فرموده پیامبر (ص) : « وقتی صبح فرا می رسد همه اعضای تن در مقابل زبان تعظیم می کنند و گویند درباره ما از خدا بترس زیرا صلاح کار ما به تو وابسته است . اگر به استقامت گراییدی ما نیز به استقامت می گراییم و اگر به کجی متمایل شدی ما نیز کج می شویم  »
نهج الفصاحه، ۱۸۲